De alchemist (thomas-webpagina)

De alchemist (Paulo Coelho)
De jongen bleef naar zijn hart luisteren terwijl ze door de woestijn reden. Hij leerde alle listen en trucs ervan kennen en ging het accepteren zoals het was. Toen verloor hij zijn angst en hoefde hij niet meer per se terug, want op zekere avond zei zijn hart tegen hem dat het tevreden was. ‘Kijk,’ zei zijn hart, ‘ik reclameer dan misschien wel wat, maar dat komt omdat ik een mensenhart ben en mensenharten zijn zo. Ze zijn bang hun grootste dromen te verwezenlijken, want ze denken dat ze het niet verdienen, of dat het hun nooit zal lukken. Wij, harten, sterven van angst alleen al bij de gedachte aan geliefden die voorgoed zijn vertrokken, aan ogenblikken die goed hadden kunnen zijn en het niet waren, aan schatten die ontdekt hadden kunnen worden en eeuwig verborgen bleven in het zand. Want als dat gebeurt, lijden we vreselijk.’‘Mijn hart is bang om te lijden,’ zei de jongen tegen de alchemist, op een avond dat ze naar de maanloze hemel zaten te kijken. ‘Zeg het dan dat angst om te lijden erger is dan het lijden zelf. En dat geen enkel hart ooit geleden heeft wanneer het op zoek was naar zijn dromen, want ieder moment van een zoektocht is een moment van ontmoeting met God en de eeuwigheid.’‘Als je zoekt, vind je ook altijd,’ zei de jongen tegen zijn hart. ‘Toen ik zocht naar mijn schat waren alle dagen schitterend, omdat ik wist dat ieder ogenblik deel uitmaakte van de droom die te vinden. Terwijl ik mijn schat zocht, ontdekte ik dingen die ik nooit zou hebben gevonden als ik niet de moed had gehad dingen te doen die onmogelijk zijn voor herders.’Zijn hart bleef de hele avond stil. ’s Nachts sliep hij rustig, en toen hij wakker werd begon zijn hart hem de dingen van de ziel van de wereld te vertellen. Het zei dat ieder gelukkig mens een mens was die God in zich droeg. En dat het geluk gevonden kon worden in een doodgewone zandkorrel uit de woestijn, zoals de alchemist had gezegd. Want een zandkorrel is een moment van de schepping, en het universum heeft er miljarden jaren over gedaan hem te scheppen. ‘Ieder mens op aarde heeft een schat die op hem wacht,’ zei zijn hart. ‘Wij harten praten niet veel over die schatten, want de mensen willen ze niet meer vinden. We praten er alleen over tegen kinderen. Daarna laten we het leven elk kind naar zijn bestemming leiden.’
Wat zie jij als de betekenis van dit verhaal?
Welke zin springt er voor jou uit, en vind je betekenisvol? Onderlijn deze en verwoord waarom.
Wat is de angst van de jongen? Heb je zelf al een dergelijk aanvoelen gehad?
Wat is het antwoord van de alchemist?
Wat vertelt het verhaal ons over op weg gaan?
Klopt het volgens jou dat je ook altijd vindt als je zoekt? Maar vind je altijd WAT je zoekt? Soms hoor je soms mensen zeggen: “Als je iets echt wil, zal je het ook altijd bereiken.” Is dit geen te rooskleurige voorstelling van het leven? Kan je voorbeelden geven van hoe het eigenlijk niet altijd is zoals mensen willen?
Heeft iedere mens een schat die op hem wacht? Heb jij het gevoel dat er op jou ook een schat wacht? Zo ja, welke?
Onderweg (Willem Vermandere)

Antwoord : vind mij enorm terug in dit verhaal; mijn grote droom nastreven, namelijk lerares lager onderwijs worden, zorgt voor angsten, in het verleden de angst om nooit de knoop te kunnen doorhakken om alsnog een opleiding te volgen en nu de angst om niet te slagen in mijn opzet door allerlei redenen. Verder weet je dat door deze onbekende weg in te slaan er uiteindelijk heel wat positieve ervaringen uit zullen vloeien, zoals nieuwe mensen ontmoeten, met nieuwe situaties geconfronteerd te worden, sterker in je schoenen te zullen staan naar de toekomst toe. Begrijp nu wat men probeert duidelijk te maken met : "het hart zei dat ieder gelukkig mens een mens is die God in zich draagt", voor mij komt God tot uiting door juist naar je hart te luisteren en te voelen naar je lichaan naar datgene wat het je vertelt; als je voelt dat je afstand dient te nemen van iets of iemand, maar verlamt geraakt door de angst, probeer dan toch de nodige moed op te brengen om deze knopen toch door te hakken, omdat je voelt dat je hart (God ?) je de juiste wijze raad meegeeft. Het lijden dat je wil hebben omdat je de knoop niet zou doorhakken zal er voor zorgen dat je geen gelukkig mens kan worden, juist omdat je zo verstrikt geraakt ben in je eigen web dat je zelf hebt gecreëerd; misschien kan je niet meer helder denken.